Welkom!

Afgelopen vrijdag was het weer zo ver: Een personal training van Mark. Als Mark uitlegt wat wij gaan doen, dan denk ik altijd 2 dingen:

  1. Wij? Volgens mij doe IK de oefeningen en kijkt hij of ik het goed doe. Oké, als het zwaar wordt dan helpt hij mij er doorheen. Dan nog doe ik het meeste werk! Ik ben degene die bezweet, hijgend en met een knal rood hoofd naar huis gaat.
  2. Hoe ga ik dit overleven? Dit zinnetje verdwijnt gelijk uit mijn hoofd zodra ik begonnen ben.

De trainingen zijn zwaar. Elke keer bedenkt Mark weer iets anders. Op een training instellen is niet mogelijk. Het is meer een kwestie van “overleven en doen wat hij zegt”. Een trainer ziet dat jij altijd net iets meer kan dan jijzelf denkt. Dit is een nare eigenschap van een personal trainer. Ze willen hun gelijk halen. Op het moment dat het zwaar is en je het liefst stopt, omdat je alles voelt verzuren staat iemand naast je die zegt dat jij er nog makkelijk 2 herhalingen uit kan halen. Op dit soort momenten denk ik toch echt dat er bij hem een steekje los zit. Dan blijkt dat hij gelijk heeft.the real workout

Hoe zwaar de training op dat moment ook is, als ik thuis kom denk ik: “Ik kan nog makkelijk een uurtje sporten”. Voor mij zijn dit rare gedachtes. Dat ik sporten leuk vind was als iets waar ik van stond te kijken, maar nog een uur willen sporten gaat mij te ver. Volgens mij zit er bij mij ook een steekje los. Dat kan niet anders.

De volgende dag laat mijn lichaam heel goed blijken dat de training zwaar was. Ik ben heel erg blij dat de spierpijn in mijn benen mee valt. Voor het eerst sinds ik met Mark train kan ik de dag na de training gewoon lopen! Ik kon zelfs normaal de trap op en af. Met spierpijn leer je vele dingen waarderen. De spierpijn zit nu voornamelijk in mij armen, schouders, borstspier en rug.

Op naar de volgende training! Eerst nog even van het weekend genieten.

Groetjes,

Sandra

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *