Welkom!

Vanuit mijn werk zit ik in een loopbaantraject. In dit traject wordt er uitgezocht naar wat je kunt en wil. Dit traject ben ik in gegaan, omdat mijn huidige functie niet bij mij past. Dat is iets wat ik langer weet. Ik had nooit verwacht dat het zo erg zou worden, dat ik er lichamelijk en geestelijk doorheen zit. Mijn spreekwoordelijke emmer liep vol en afgelopen woensdag liep die over.
 Het werk dat ik doe is geen slecht werk. Voor mij is de uitdaging weg en sommige dingen gaan mij te gemakkelijk af. Daardoor ga ik mij ergeren. Voor iemand die belt of een e-mail stuurt is de vraag die hij of zij heeft nieuw. Voor mij is het dezelfde vraag die ik zo vaak heb beantwoord. Door mijn hoofd gaat het zinnetje: ‘daar gaan we weer’. En dat zinnetje gaat niet op een positieve manier door mijn hoofd. Toch lukt het mij om vriendelijk te blijven tegen de ander. Het werk doe ik steeds meer op de automatische piloot. De uitdaging is weg en de verveling doet zijn intrede.
Het maakt niet uit of het rustig is op werk of heel erg druk. Het gevoel van vervelen is aanwezig en dan duurt een dag lang. Vooral als je 9 uur op een dag werkt. Het werk gaat steeds meer energie vreten. Het maakt niet uit of ik op een dag 1 ding doe of 50. Voor mijn gevoel doe ik niets, omdat het mij niet meer boeit. Ik weet dat ik het werk goed doe. Dat wordt door de cijfers op werk ook bevestigd.

Afgelopen woensdag was mijn emmertje meer dan vol. Thuis ging ik over mijn nek, omdat ik naar werk moest. Ik wist niet meer hoe ik de dag door moest komen. Toch ben ik naar werk gegaan. In de hoop dat het zou zakken en ik de dag op de één of andere manier door zou komen. Ik heb geweldige collega’s die mij de dag door helpen. Ook die gedachte hielp niet meer. De rit in de tram was zwaar. Eenmaal bij de halte aangekomen liep ik naar werk. Ik ging de hoek om en zag het pand. Mijn hartslag schoot omhoog en ik kreeg hartkloppingen. Ging hyperventileren en ik kon alleen nog maar huilen.
 Eenmaal op mijn werkplek ben ik heel goed opgevangen door mijn collega’s. Met één collega een heel goed gesprek gehad dat het zo toch niet langer door kan gaan. Iets wat ik ergens wel wist, maar niet wilde beseffen. Door het gesprek viel het kwartje. Hoe het nu verder moet weet ik niet. Het loopbaantraject loopt gelukkig al. Wat ik ga doen tot ik iets anders heb weet ik niet. Mijn hoofd zit nog te vol om er over na te kunnen denken. Ik hoop door dit zo op te schrijven mijn hoofd wat leger te maken. Schrijven vind ik leuk om te doen en doe ik te weinig. Ik vind het best een beetje spannend om dit zo op internet te plaatsen. Ik heb besloten om het wel te doen.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

1 comment on “Loopbaan”

  1. Sandra ik vindt het echt super knap van je dat je het gewoon durft op te schrijven en te publuciseren op internet de nood is hoog. Ik hoop echt dat je snel iets anders vindt want hier ga je onderdoor de stress alles wat erbij komt kijken ik leef met je mee en duim heel hard dat er snel iets op je pad komt hou je goed en hopelijk kan je collega je door deze zware strijd heen trekken tot er iets anders voor je is op werk gebied dat je weer met plezier naar je werk gaat. Hele dikke kus en sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *