Categorie: Mentaal

Waarom?

Welkom!

Een tijd lang twijfel ik of ik deze blog zou plaatsen. Vervolgens heb ik een deal met mijzelf gesloten. Als zo iets weer voor zou komen dan plaats ik hem. Dat is nu het geval. Het gebeurde weer op zondag.

Waarom? Dit is iets wat ik mijzelf al een paar uur afvraag. Waarom heb ik te veel en verkeerd gegeten? Waar gaat het mis? Waarom laat ik dit gebeuren? In dit geval gaat het om 4 witte zachte bolletjes, op elk bolletje een frikadel en natuurlijk een klodder mayonaise. Met als gevolg dat ik nu nog steeds misselijk ben. Ik ga zo precies mogelijk beschrijven hoe dit is gebeurd.

overeating

Vanmorgen lekker uit kunnen slapen en ik heb zondag altijd een rustig dagje. De was doen, stofzuigen, dweilen, gewoon een beetje rommelen in huis. Op het moment dat ik ’s middags na de lunch tv kijk komt er ineens een stemmetje dat zegt: “hm, ik heb trek in: chips, chocolade, koek, pizza, patat, snacks, het maakt niet uit wat als het maar lekker is”. Dat zakt even weg en dan komt het stemmetje weer en die heeft besloten dat het een zacht wit bolletje met een frikadel en mayonaise moet worden. Ik heb een stemmetje dat echt nadenkt over wat hij wil. Ik heb niets in huis en ik moet het halen. Nadeel is dat tegenwoordig alle supermarkten elke dag open zijn en het dus makkelijk is om iets te halen. Op de naar de supermarkt.

Terwijl ik naar de auto loop (supermarkt zit op loopafstand, maar dat duurt te lang) om naar de supermarkt te rijden komt er een ander stemmetje op zetten: “San, doe het niet! Rij niet naar de supermarkt en ga gewoon terug naar binnen”. Voor ik het besef sta ik geparkeerd bij de supermarkt en naar binnen liep. Iets in mij is sterker dan het goede stemmetje. Eenmaal binnen komt weer het goede stemmetje: San, doe het nou niet, ga gewoon naar huis!”. Tja, daar stond ik bij de kassa met een zak met willetje bolletjes, een pot mayonaise en een pak met 5 frikadellen. Terwijl ik een pan met olie warm maak (ik heb geen frituurpan, maar voor alles is een oplossing te bedenken) en 4 frikadellen bak, komt weer het goede eat your life awaystemmetje dat ondertussen naar mij begint te schreeuwen: “San, gooi het gewoon weg. Niet opeten!”. De 5e frikadel heb ik weg gegooid, want die paste niet in de pan. De andere 4 heb ik gebakken en de broodjes met mayonaise liggen klaar. Dus hop met mijn bord naar de woonkamer. De eerste 2 broodjes kreeg ik met gemak weg. Bij de 3e begon mijn maag al te draaien en van het 4e broodje moest ik toch een hap nemen. Die heb ik uiteindelijk weg gegooid. Ondertussen ben ik al een uurtje of 2 misselijk en voel ik me beroerd. Het gekke is dat ik niet eens weet of ik mij nu schuldig voel. Ik vind het vooral zonde, want wat ik ben ik mee opgeschoten? Helemaal niets! Ik ben eerder een stap terug dan een stap vooruit.

Het goede stemmetje negeer ik, terwijl die luid en duidelijk aanwezig was en het slechte stemmetje volg ik als een mak lammetje. Als ik terug kijk dan begrijp ik niet dat ik niet naar het goede stemmetje heb geluisterd. Iets in mij weet dat het niet goed is en toch moet het. Het is op dit moment nog te sterk.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Naar de sportschool gaan

Welkom!

De meeste mensen zullen dit wel herkennen. Je weet dat je moet sporten, maar iets in jou bedenkt 1001 redenen om niet te gaan. Terwijl je ook beseft dat als je eenmaal op de sportschool bent het geen probleem is en je zo heel het schema afwerkt. De “reis” naar de sportschool is soms heel erg lastig. Ik doe er tussen de 10 en 15 minuten over om op de sportschool te komen. Qua tijd valt het mee en toch voelt het soms of het aan de andere kant van Nederland ligt.

Ikme against myself vraag mijzelf weleens af waar dat gevoel vandaan komt. De sfeer op de sportschool is goed en zodra ik daar aankom is het gevoel weg. Toch zijn er momenten dat ik mijzelf naar de sportschool moet slepen. Heel mijn lichaam voelt zwaar en de drang om niet te gaan wordt daarmee groter en groter. De gedachte van: “Morgen is er weer een dag” ligt op de loer. Het is op dat soort momenten heel erg lastig om toch te gaan. Soms helpt het om met mijzelf een afspraak te maken. Door bijvoorbeeld maar 30 minuten te sporten, want ik weet ook dat als ik eenmaal bezig ben ik een uur blijf.

Toch zijn er momenten dat ik mijzelf niet over kan halen om te gaan. Gelukkig heb ik deze momenten niet vaak, maar ze zijn er wel. Als ik niet ga sporten en er later op de avond op terug blik dan besef ik weer dat ik gewoon had kunnen gaan. Het is niet zo dat ik er geen tijd voor had. Ik hou er juist rekening mee. Het is meer een kwestie van “liever lui dan moe”. workouthowgoodyoufeelIets anders kan ik er niet van maken. Als ik niet ga terwijl ik had voorgenomen om wel te gaan, dan voel ik mij achteraf schuldig voor het niet gaan. Dus niet gaan sporten geeft een negatieve lading terwijl wel sporten een positieve lading geeft. Na het sporten ga ik altijd met een goed gevoel naar huis.

Het heeft voornamelijk te maken met het “gesprek” dat ik met mijzelf voer. Als het positieve stemmetje wint dan ga ik naar de sportschool en als het negatieve stemmetje wint dan blijf ik thuis. Als ik thuis blijf dan raak ik geïrriteerd, omdat er niets op tv is. Toch blijf ik dan als nog thuis en zap ik langs alle zenders om continu de bevestiging te krijgen dat er geen zak op tv is en ik beter naar de sportschool had kunnen gaan. Ik weet het, ik maak het mijzelf vooral lastig terwijl het niet nodig is.

De eerst volgende keer als ik 1001 reden heb bedacht om niet te gaan sporten moet ik gewoon gaan. Dat is het enige wat ik kan doen om dit te doorbreken.

Groetjes,

Sandra

Please follow and like us:

Vallen en opstaan

Welkom!

Afvallen gaat met vallen en opstaan. Zo gaat het goed en zo gaat het mis. Bij mij ging het even goed mis! Waarom? Op dit moment heb ik geen idee.

Het eten is en blijft een probleem. Steeds als ik denk dat ik het gevoel heb dat ik er grip op begin te krijgen, is er iets waardoor ik terug val in mijn oude gedrag. Snoep, koek, chocolade, vet eten… Wat maakt niet uit en de hoeveelheid doet er niet toe.

Ik moet het eten en het is net of ze mij roepen. Tegelijkertijd heb ik een stemmetje die zegt dat het niet goed is. Dat ik het moet laten liggen en voor iets gezonds moet gaan als ik echt trek heb. Toch schakel ik dat goede stemmetje uit. De drang om het te nemen is te groot en wint. Ik wil niet meer dat het slechte stemmetje wint. Het is een vorm zelf sabotage/zelf bedrog.

Met anderen is het afspraak = afspraak, maar met mezelf is dat niet zo. Ik neem mezelf voor om bijvoorbeeld een salade te  eten. Alle ingrediënten heb ik in huis en toch eet ik het niet. Ik wil dan iets wat slecht is. Het kan zelfs zijn dat mijn avondeten uit een reep chocolade of een zak chips bestaat. Het is niet zo dat ik daarna nog een maaltijd ga nemen. Later in de avond heb ik natuurlijk weer trek. Dan neem ik wel een botherham of een schaaltje kwark met wat fruit.

De volgende ochtend pak ik de draad weer op. Het gaat bij mij vanaf het avondeten mis. Het is gelukkig niet elke avond dat het mis gaat. Er zijn dagen dat het goed gaat en dan ben ik trots op mezelf. Ik weet heel goed dat het afvallen met vallen en opstaan gaat. De momenten dat ik “val” komen vaker voor en dat is een slecht teken.

Misschien moet ik het zien als een soort van fase. Iets waar ik doorheen moet om er uiteindelijk sterker uit te komen. Zo voelt het (nog) niet. Het voelt niet goed dat het weer vaker mis gaat. Ik wil van dit gevoel af. Hoeweet ik nog niet!

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Ik word toch nooit slank

Welkom!

De zin “Ik word toch nooit slank” vliegt met enige regelmaat door mijn hoofd. Al heel mijn leven ben ik te zwaar en het is altijd een strijd geweest. Soms lijkt het er op dat het niet uitmaakt wat ik ook doe, slank worden zit er niet in.

Het is niet zo dat ik streef naar maat 36/38. Totaal niet. Met maat 46 ben ik al ik blij, al zou maat 44 leuker zijn. Mijn voeten zijn voor een vrouw groot, ik heb schoenmaat 44. Dus als ik kledingmaat 44 heb, dan heb ik dezelfde maat als mijn schoenen. Zelf had ik kledingmaat 56 en ik schommel een tijdje tussen 50 en 52.

Afvallen is theoretisch gezien simpel. Je moet meer verbranden dan je binnen krijgt. In de praktijk blijkt dat een stuk lastiger! Zo heb ik een dag en ook dagen waarop ik gezond eet, drink en beweeg en dan komt er een irritant stemmetje in mijn hoofd dat wint. Het stemmetje zegt en schreeuwt dat ik dat ene koekje, snoepje of handje chips gewoon kan eten. Wat maakt dat “ene” nou uit? Precies, dat “ene” maakt niet zoveel uit, maar bij mij word het gelijk een pak of zak! Daarna voel ik mezelf schuldig en daardoor wil ik nog meer eten. Waardoor het zinnetje “Ik word toch nooit slank” weer door mijn hoofd heen schiet. Daardoor verdwijnt ook mijn motivatie.

Waarom zou ik zo veel moeite doen om af te vallen als ik toch nooit slank word? Sporten vind ik leuk, maar ook dat maakt niet uit als het zinnetje door mijn hoofd schiet. Het liefst ga ik in een hoekje zitten met een deken over me heen, zodat niemand mij ziet. Dat werkt niet! Het zorgt er juist voor dat ik nog meer ga eten. Dat is het enige dat over blijft om te doen.

Er is iets in mij dat ondanks alles toch naar boven komt en roept: “Kom op Sandra, door gaan. Je kunt het en het gaat je lukken. Geef niet op!” Dat stemmetje wil ik vaker horen. Het stemmetje dat zegt dat ik nooit slank zal worden, moet er uit. Ik vind sporten leuk en gezond eten is lekker, dus wat is het probleem? Het probleem is het negatieve stemmetje in mijn hoofd, dat er in loop der jaren in is geslopen en steeds het gevecht won. Het wordt tijd dat het negatieve stemmetje gaat verliezen en meer ruimte geeft voor de positieve stemmetjes.

Slank zal ik misschien niet worden, maar wel fitter en vooral gezonder. Dat is voor mij belangrijker dan slank worden.

Groetjes,

Sandra

Deze blog heb ik op 9 juni 2015 geschreven

Please follow and like us:

Brief aan jezelf schrijven

Welkom!

Een brief aan jezelf schrijven. Het klinkt zo makkelijk, maar dat is het niet. Vooral als je besluit om de brief als blog op internet te plaatsen. Hier is mijn brief aan mezelf.

Lieve Sandra,

Een mens kan een hoop mee maken, daar ben jij er een van. Al van jongs af aan zit het in je om te vechten en door te gaan. Daarin zit de valkuil om niet even de tijd te nemen om bij te tanken of iets goed af te sluiten. Al denk je zelf wel dat het afgesloten is.

Doordat je gewent bent om altijd door te gaan, ben je dingen gaan weg eten. Op het moment van eten voelt het goed. Het geeft een gevoel van “troost”. Even nergens aan denken, met als gevolg dat je het daarna nog een keer doet, misschien zelfs met meer eten. Het voelde de vorige keer goed. Is dat zo? Het slechte gevoel is even weg, maar komt daarna net zo hard terug. Ook reageert je lichaam op het slechte eten. Soms krijg je een gevoel van misselijkheid of propvol zitten en je komt er van aan.

Je weet heel goed wat je moet doen om gezonder te leven: door beter voor jezelf te zorgen op alle vlakken. Neem tijd voor jezelf! Alles wat je voelt is goed. Ook al wil je het op dat moment misschien niet voelen, maar laat het er zijn. Het is er voor een reden.

Neem de tijd om te koken. Je weet dat je een gezonde maaltijd lekker vind. Begin met simpele gerechten en maak het bijvoorbeeld voor 2 dagen, zo hoef je niet iedere dag te koken.

Blijf sporten! Je hebt vaker gezegd dat het je een goed gevoel geeft. Blijf aan dat gevoel denken en ga knallen in de sportschool. Ga gewoon boksen. Je wil het al zo lang, wat is het probleem? Het ergste wat kan gebeuren is dat je het nog leuker vindt dan je nu denkt.

Gebruik de vechtersdrang om door te zetten in gezond eten en sporten. Het heeft je door de slechte tijden geholpen en nu gaat het je door de goede tijden helpen!

Ik ben trots op je en je kan het!

Heel veel liefs van jezelf!

Groetjes,

Sandra

Deze blog heb ik op 12 mei 2015 geschreven

Please follow and like us: