Waarom?

Welkom!

Een tijd lang twijfel ik of ik deze blog zou plaatsen. Vervolgens heb ik een deal met mijzelf gesloten. Als zo iets weer voor zou komen dan plaats ik hem. Dat is nu het geval. Het gebeurde weer op zondag.

Waarom? Dit is iets wat ik mijzelf al een paar uur afvraag. Waarom heb ik te veel en verkeerd gegeten? Waar gaat het mis? Waarom laat ik dit gebeuren? In dit geval gaat het om 4 witte zachte bolletjes, op elk bolletje een frikadel en natuurlijk een klodder mayonaise. Met als gevolg dat ik nu nog steeds misselijk ben. Ik ga zo precies mogelijk beschrijven hoe dit is gebeurd.

overeating

Vanmorgen lekker uit kunnen slapen en ik heb zondag altijd een rustig dagje. De was doen, stofzuigen, dweilen, gewoon een beetje rommelen in huis. Op het moment dat ik ’s middags na de lunch tv kijk komt er ineens een stemmetje dat zegt: “hm, ik heb trek in: chips, chocolade, koek, pizza, patat, snacks, het maakt niet uit wat als het maar lekker is”. Dat zakt even weg en dan komt het stemmetje weer en die heeft besloten dat het een zacht wit bolletje met een frikadel en mayonaise moet worden. Ik heb een stemmetje dat echt nadenkt over wat hij wil. Ik heb niets in huis en ik moet het halen. Nadeel is dat tegenwoordig alle supermarkten elke dag open zijn en het dus makkelijk is om iets te halen. Op de naar de supermarkt.

Terwijl ik naar de auto loop (supermarkt zit op loopafstand, maar dat duurt te lang) om naar de supermarkt te rijden komt er een ander stemmetje op zetten: “San, doe het niet! Rij niet naar de supermarkt en ga gewoon terug naar binnen”. Voor ik het besef sta ik geparkeerd bij de supermarkt en naar binnen liep. Iets in mij is sterker dan het goede stemmetje. Eenmaal binnen komt weer het goede stemmetje: San, doe het nou niet, ga gewoon naar huis!”. Tja, daar stond ik bij de kassa met een zak met willetje bolletjes, een pot mayonaise en een pak met 5 frikadellen. Terwijl ik een pan met olie warm maak (ik heb geen frituurpan, maar voor alles is een oplossing te bedenken) en 4 frikadellen bak, komt weer het goede eat your life awaystemmetje dat ondertussen naar mij begint te schreeuwen: “San, gooi het gewoon weg. Niet opeten!”. De 5e frikadel heb ik weg gegooid, want die paste niet in de pan. De andere 4 heb ik gebakken en de broodjes met mayonaise liggen klaar. Dus hop met mijn bord naar de woonkamer. De eerste 2 broodjes kreeg ik met gemak weg. Bij de 3e begon mijn maag al te draaien en van het 4e broodje moest ik toch een hap nemen. Die heb ik uiteindelijk weg gegooid. Ondertussen ben ik al een uurtje of 2 misselijk en voel ik me beroerd. Het gekke is dat ik niet eens weet of ik mij nu schuldig voel. Ik vind het vooral zonde, want wat ik ben ik mee opgeschoten? Helemaal niets! Ik ben eerder een stap terug dan een stap vooruit.

Het goede stemmetje negeer ik, terwijl die luid en duidelijk aanwezig was en het slechte stemmetje volg ik als een mak lammetje. Als ik terug kijk dan begrijp ik niet dat ik niet naar het goede stemmetje heb geluisterd. Iets in mij weet dat het niet goed is en toch moet het. Het is op dit moment nog te sterk.

Groetjes,
Sandra

Voedingsschema, water drinken en doelen

Welkom!

Zoals ik in mijn vorige blog over mijn Dietiste schreef heb ik een voedingsschema gekregen van Judith (Diëtiste). Vanmorgen heb ik ontbeten met 200 ml magere yoghurt, 7 walnoten, 4 el havermout en 1 stuk fruit (een peer). Ik dacht dat dat ik na een uurtje wel trek zou krijgen. Toen ik het las begon ik te twijfelen of het zou vullen. En of het vult! Ik ontbijt rond 6.15/6.30 uur en om 10.00 uur heb ik een notenreep genomen. Ik had ook nog zonder die notenreep gekund. Ik moet weer in een goed ritme komen qua eten en dan is een maaltijd of tussendoortje overslaan niet goed.

Een tussendoortje overslaan in de middag deed ik met regelmaat. Dat is waarschijnlijk ook waarom het dan ’s avond mis ging. Als ik om 12.00 uur ga lunchen en dan pas rond 18.30/19.00 uur weer ga eten, dan schreeuwt mijn lichaam om van alles. Eat crap feel crapHet maakt dan niet meer uit of het om een gezonde maaltijd gaat of niet. Als het maar makkelijk en snel is en dat is vaak een niet zo gezonde maaltijd. Het stomme is nog dat het helemaal niet sneller is. Ik heb niets slecht in huis waardoor ik naar de supermarkt moet of iets moet bestellen. In die tijd kan ik zelf een makkelijke maaltijd maken. Wokken gaat snel, soep (zelf gemaakt en staat in de vriezer) is zo op gewarmd… Heel eerlijk gezegd slaat het nergens op dat ik dan iets ga halen/bestellen. Ondanks dat ik dit weet is er toch iets dat schreeuwt dat ik iets moet gaan halen/bestellen. Hopelijk helpt het door met regelmaat de maaltijden en tussendoortjes te eten deze “aanvallen” te stoppen.

Water drinken

Behalve eten is water drinken ook nog een ding! Van Mark moet ik tijdens de personal trainingen mijn bidon van 750 ml op hebben. Dit lukt met moeite. Buiten het trainen met Mark om moet ik meer water gaan drinken. Dit is iets dat ik weet, maar niet doe. Ik neem weleens een bekertje water en soms lukt het om 500 ml water op te drinken. Meestal is het thee of koffie terwijl de koffie hier op kantoor niet heel erg lekker is. Gelukkig hebben we daarvoor suiker! Suiker is niet goed, I KNOW!!! Koffie zonder suiker is niet te drinken. Misschien is het wel een teken dat ik helemaal geen koffie moet drinken… Van alleen maar thee of water word ik ook niet happy. Misschien als ik er eenmaal aangewend ben, dat ik er dan anders over denk. Dan nog moet ik het wel doen!

Doelen

DoelenMisschien toch maar een doelen boekje bij gaan houden. Per maand maximaal 2 doelen SMART beschrijven.Bijvoorbeeld iedere dag 1,5 liter water drinken en dan uitgewerkt in kleine stapjes om het doel te halen. Als ik het doel nog niet goed onder de knie heb dan trek ik die een maand langer door, net zolang tot het automatisme is geworden. Door het bij te houden zie ik het ook. Iets visueel maken kan enorm helpen. Ik ga puzzelen om te kijken hoe ik dit het beste kan doen. Dat ga ik dan ook op deze pagina bijhouden.

Groetjes,

Sandra

Dietiste

Welkom!

Afgelopen woensdag had ik een afspraak bij de diëtiste (Judith). Ik kwam al eerder bij haar voor hulp/advies. Door een heel drukke periode waarbij het zowel lichamelijk als geestelijk niet mee zat, heb ik alles stil moeten leggen. Zij stuurde mij een lief mailtje naar aanleiding van een blog en zo ben ik weer met haar in contact gekomen.

cropped-images1.jpg

Tussendoor ben ik ook nog bij een andere diëtiste geweest. Haar praktijk zat op loop afstand, maar daar klikte het niet mee. Het is heel belangrijk dat het klikt met een diëtiste of gewichtsconsulent. Er worden ook persoonlijke dingen besproken en als je je niet prettig voelt bij iemand dan werkt dat niet. Met Judith klikt het gelukkig wel. Wat ik vooral fijn vind is dat alles bespreekbaar is zonder oordeel en zij helpt je bij het zoeken naar mogelijkheden die bij jou passen. Jij moet er mee kunnen “werken” en het de rest van je leven volhouden. Daarom heb ik de hulp nodig van een diëtiste. Iemand om mee te sparren en voor de stok achter de deur. Ondanks dat ik hulp/coaching krijg van Judith moet ik het toch zelf doen. Dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan.

Judith heeft een voedingsschema voor een week gemaakt, om mij weer op weg te helpen. Het enige waar ik zo mij
n twijfels over heb is de linzensoep. Ik ga het proberen en wie weet vind ik het zo lekker dat ik het vaker wil eten. Terwijl ik dit schrijf zegt er een stemmetje in mijn hoofd: “Yeah right. Linzensoep en lekker, geloof je dat echt?”. Als het echt niet te eten is dan zorg ik er voor dat ik zelfgemaakte tomatensoep achter de hand heb. De soep staatweegschaal help dit weekend niet op het menu, maar ik heb wel alles gehaald om het te maken. Dus ik kom er niet onderuit! Over zo’n anderhalve week heb ik mijn vervolg afspraak met Judith en ik ben benieuwd hoe ik er dan voor sta.

Groetjes,

Sandra

Naar de sportschool gaan

Welkom!

De meeste mensen zullen dit wel herkennen. Je weet dat je moet sporten, maar iets in jou bedenkt 1001 redenen om niet te gaan. Terwijl je ook beseft dat als je eenmaal op de sportschool bent het geen probleem is en je zo heel het schema afwerkt. De “reis” naar de sportschool is soms heel erg lastig. Ik doe er tussen de 10 en 15 minuten over om op de sportschool te komen. Qua tijd valt het mee en toch voelt het soms of het aan de andere kant van Nederland ligt.

Ikme against myself vraag mijzelf weleens af waar dat gevoel vandaan komt. De sfeer op de sportschool is goed en zodra ik daar aankom is het gevoel weg. Toch zijn er momenten dat ik mijzelf naar de sportschool moet slepen. Heel mijn lichaam voelt zwaar en de drang om niet te gaan wordt daarmee groter en groter. De gedachte van: “Morgen is er weer een dag” ligt op de loer. Het is op dat soort momenten heel erg lastig om toch te gaan. Soms helpt het om met mijzelf een afspraak te maken. Door bijvoorbeeld maar 30 minuten te sporten, want ik weet ook dat als ik eenmaal bezig ben ik een uur blijf.

Toch zijn er momenten dat ik mijzelf niet over kan halen om te gaan. Gelukkig heb ik deze momenten niet vaak, maar ze zijn er wel. Als ik niet ga sporten en er later op de avond op terug blik dan besef ik weer dat ik gewoon had kunnen gaan. Het is niet zo dat ik er geen tijd voor had. Ik hou er juist rekening mee. Het is meer een kwestie van “liever lui dan moe”. workouthowgoodyoufeelIets anders kan ik er niet van maken. Als ik niet ga terwijl ik had voorgenomen om wel te gaan, dan voel ik mij achteraf schuldig voor het niet gaan. Dus niet gaan sporten geeft een negatieve lading terwijl wel sporten een positieve lading geeft. Na het sporten ga ik altijd met een goed gevoel naar huis.

Het heeft voornamelijk te maken met het “gesprek” dat ik met mijzelf voer. Als het positieve stemmetje wint dan ga ik naar de sportschool en als het negatieve stemmetje wint dan blijf ik thuis. Als ik thuis blijf dan raak ik geïrriteerd, omdat er niets op tv is. Toch blijf ik dan als nog thuis en zap ik langs alle zenders om continu de bevestiging te krijgen dat er geen zak op tv is en ik beter naar de sportschool had kunnen gaan. Ik weet het, ik maak het mijzelf vooral lastig terwijl het niet nodig is.

De eerst volgende keer als ik 1001 reden heb bedacht om niet te gaan sporten moet ik gewoon gaan. Dat is het enige wat ik kan doen om dit te doorbreken.

Groetjes,

Sandra

Stelling: als ik geen baan zou hebben zou ik elke dag kunnen sporten. Zou ik dat doen?

Stelling: Als ik geen baan zou hebben zou ik elke dag kunnen sporten. Zou ik dat ook doen?

Angela van Beweeg met ME legde bovenstaande stelling aan mij voor. Op deze stelling zou ik direct volmondig met ja beantwoorden. Dat deed ik ook richting Angela. Op het moment dat ik er langer over na dacht kwamen de twijfels.

Geen baan hebben betekend ook geen geld en dan wordt de sportschool wel heel erg duur. Hetgeen wat ik het meeste ga missen zijn de personal trainingen, want ook die kan ik niet meer betalen. Ik heb toch echt af en toe iemand nodig die naast mij staat en zegt dat ik het wel kan of mij juist afremt. Dat laatste heb ik zeker nodig en misschien zelfs wel meer dan mij te motiveren. Door maandelijks de sportschool te betalen voel ik een soort van druk om te gaan sporten. Het is zonde van het geld als ze het afschrijven en jij gaat niet.

Stel dat ik geen baan zou hebben en geen geld voor de sportschool dan moet ik zelf gaan sporten. Hiermee bedoel ik wandelen, hardlolargepen, fietsen, misschien een keer zwemmen en oefeningen thuis doen aan de hand van een challenge of YouTube. Dat zou haalbaar moeten zijn, maar ik ken mijzelf en ik zie het mij niet doen. Nu doe ik het ook niet. Sporten doe ik op de sportschool voor de motivatie, apparaten, gewichten en de sfeer. Thuis sporten is niet echt mijn ding. Het is wel een stuk goedkoper.

Wandelen langs het strand is heerlijk op een zonnige dag of bij zonsondergang en wandelen door het bos is heerlijk op een droge herfstdag. Als het met bakken uit de hemel komt (en dat gebeurd nog weleens in Nederland) dan sta ik niet te popelen om lekker buiten te gaan wandelen of fietsen. Een filmpje kijken vind ik op dat moment veel leuker. Daarbij heb ik zelf niet veel met wandelen en fietsen. Ik ben blij dat ik kan lopen (het heeft er ooit uitgezien dat ikWassenaarseslag 2013 dat niet meer zou kunnen), maar dan nog is het niet mijn hobby. Fietsen vind ik leuker dan wandelen, maar ook alleen maar met mooi fiets weer (hiermee bedoel ik droog, niet te warm en niet te veel wind. Ik weet dat mijn gedachtegang soms nergens op slaat. Het zijn voor excuses die ik bedenk om het niet te doen. Als het een beetje miezert dan kan ik alsnog wandelen of fietsen. Met een goede regenjas en broek kom je een heel eind. Terwijl ik nu gelijk denk: “als ik geen baan heb, dan kan ik ook geen goede regenkleding kopen”.

Wat als ik geen baan zou hebben en wel geld. Zou ik dan elke dag gaan sporten?

Weer is er iets in mij dat volmondig ja zegt. Is dat echt zo? Als ik heel eerlijk ben zou ik nu ook elke dag kunnen sporten. Het is een kwestie van mijn tijd iets anders indelen en dan zou het theoretisch gezien mogelijk zijn. Wel zou ik mijn sportschema er op aanpassen, zodat mijn spieren rust krijgen. Ik weet dat mijn lichaam het op dit moment nog niet aan kan om elke dag te sporten. Van mij hoeft iedere dag sporten niet. Ik ben tevreden met 3 keer per week sporten, want daar is helemaal niets mis mee!

Groetjes,

Sandra

Quote

Welkom!

Deze quote zag ik ergens voorbij komen. Het slaat heel erg op mijn leven, zo als het er nu uit ziet. Voelt niet goed en daar ga ik stap voor stap verandering in brengen.

image

Groetjes,
Sandra

PT vrijdag 18 september 2015

Welkom!

Afgelopen vrijdag was het weer zo ver: Een personal training van Mark. Als Mark uitlegt wat wij gaan doen, dan denk ik altijd 2 dingen:

  1. Wij? Volgens mij doe IK de oefeningen en kijkt hij of ik het goed doe. Oké, als het zwaar wordt dan helpt hij mij er doorheen. Dan nog doe ik het meeste werk! Ik ben degene die bezweet, hijgend en met een knal rood hoofd naar huis gaat.
  2. Hoe ga ik dit overleven? Dit zinnetje verdwijnt gelijk uit mijn hoofd zodra ik begonnen ben.

De trainingen zijn zwaar. Elke keer bedenkt Mark weer iets anders. Op een training instellen is niet mogelijk. Het is meer een kwestie van “overleven en doen wat hij zegt”. Een trainer ziet dat jij altijd net iets meer kan dan jijzelf denkt. Dit is een nare eigenschap van een personal trainer. Ze willen hun gelijk halen. Op het moment dat het zwaar is en je het liefst stopt, omdat je alles voelt verzuren staat iemand naast je die zegt dat jij er nog makkelijk 2 herhalingen uit kan halen. Op dit soort momenten denk ik toch echt dat er bij hem een steekje los zit. Dan blijkt dat hij gelijk heeft.the real workout

Hoe zwaar de training op dat moment ook is, als ik thuis kom denk ik: “Ik kan nog makkelijk een uurtje sporten”. Voor mij zijn dit rare gedachtes. Dat ik sporten leuk vind was als iets waar ik van stond te kijken, maar nog een uur willen sporten gaat mij te ver. Volgens mij zit er bij mij ook een steekje los. Dat kan niet anders.

De volgende dag laat mijn lichaam heel goed blijken dat de training zwaar was. Ik ben heel erg blij dat de spierpijn in mijn benen mee valt. Voor het eerst sinds ik met Mark train kan ik de dag na de training gewoon lopen! Ik kon zelfs normaal de trap op en af. Met spierpijn leer je vele dingen waarderen. De spierpijn zit nu voornamelijk in mij armen, schouders, borstspier en rug.

Op naar de volgende training! Eerst nog even van het weekend genieten.

Groetjes,

Sandra

Vallen en opstaan

Welkom!

Afvallen gaat met vallen en opstaan. Zo gaat het goed en zo gaat het mis. Bij mij ging het even goed mis! Waarom? Op dit moment heb ik geen idee.

Het eten is en blijft een probleem. Steeds als ik denk dat ik het gevoel heb dat ik er grip op begin te krijgen, is er iets waardoor ik terug val in mijn oude gedrag. Snoep, koek, chocolade, vet eten… Wat maakt niet uit en de hoeveelheid doet er niet toe.

Ik moet het eten en het is net of ze mij roepen. Tegelijkertijd heb ik een stemmetje die zegt dat het niet goed is. Dat ik het moet laten liggen en voor iets gezonds moet gaan als ik echt trek heb. Toch schakel ik dat goede stemmetje uit. De drang om het te nemen is te groot en wint. Ik wil niet meer dat het slechte stemmetje wint. Het is een vorm zelf sabotage/zelf bedrog.

Met anderen is het afspraak = afspraak, maar met mezelf is dat niet zo. Ik neem mezelf voor om bijvoorbeeld een salade te  eten. Alle ingrediënten heb ik in huis en toch eet ik het niet. Ik wil dan iets wat slecht is. Het kan zelfs zijn dat mijn avondeten uit een reep chocolade of een zak chips bestaat. Het is niet zo dat ik daarna nog een maaltijd ga nemen. Later in de avond heb ik natuurlijk weer trek. Dan neem ik wel een botherham of een schaaltje kwark met wat fruit.

De volgende ochtend pak ik de draad weer op. Het gaat bij mij vanaf het avondeten mis. Het is gelukkig niet elke avond dat het mis gaat. Er zijn dagen dat het goed gaat en dan ben ik trots op mezelf. Ik weet heel goed dat het afvallen met vallen en opstaan gaat. De momenten dat ik “val” komen vaker voor en dat is een slecht teken.

Misschien moet ik het zien als een soort van fase. Iets waar ik doorheen moet om er uiteindelijk sterker uit te komen. Zo voelt het (nog) niet. Het voelt niet goed dat het weer vaker mis gaat. Ik wil van dit gevoel af. Hoeweet ik nog niet!

Groetjes,
Sandra

Sporten weer oppakken

Welkom!

Mijn motivatie om te sporten komt en gaat. Het zou fijn zijn als mijn motivatie veel langer bleef.

Afgelopen woensdag een nieuw sportschema laten maken. Aangezien ik een tijdje amper heb kunnen sporten, ligt de nadruk op apparaten met de bedoeling om straks meer met losse gewichten te werken. Ik weet dat het gebruik van losse gewichten beter is, omdat je meer spieren gebruikt om bijvoorbeeld in balans te blijven. Dat neemt niet weg dat ik het gebruik van apparaten fijn vind. De beweging is continu hetzelfde en daardoor makkelijker.

Nou ja, makkelijker… De trainer zorgt er wel voor dat het gewicht zo staat ingesteld dat het zwaar is en zwaar blijft. Op donderdag voelde ik mijn benen heel goed en vrijdag vooral mijn armen. Aankleden, haar borstelen en tandenpoetsen bleek een pijnlijke uitdaging!!! Stiekem geniet ik ook van de spierpijn. Het geeft mij ook een goed gevoel.ketlebell touw

Dat is het gekke. Sporten vind ik leuk en ook de spierpijn. Zonder spierpijn heb ik niet gesport. Daar mee bedoel ik niet de spierpijn dat je niet meer kan bewegen, maar als je je spieren aanspant dan moet je het wel voelen. Na het sporten ga ik met een goed gevoel naar huis en in gedachte ben ik dagelijks op de sportschool te vinden.

Dat is in gedachte! Er zijn dagen waarop ik mezelf moet dwingen om te gaan. Soms wint het stemmetjes dat zegt: “Ajoh, morgen weer een dag”. Alleen morgen komt nooit. Wat bij mij werkte was het vastleggen van de sport momenten in mijn agenda. Afspraak = afspraak. Dat ga ik straks weer doen. In de hoop dat ik snel weer in een goed ritme zit. Ik moet de gedachte vasthouden dat ik sporten leuk vind en dat ik na het sporten met een goed gevoel naar huis ga.

Groetjes,

Sandra

Deze blog heb ik op 14 juni 2015 geschreven

Ik word toch nooit slank

Welkom!

De zin “Ik word toch nooit slank” vliegt met enige regelmaat door mijn hoofd. Al heel mijn leven ben ik te zwaar en het is altijd een strijd geweest. Soms lijkt het er op dat het niet uitmaakt wat ik ook doe, slank worden zit er niet in.

Het is niet zo dat ik streef naar maat 36/38. Totaal niet. Met maat 46 ben ik al ik blij, al zou maat 44 leuker zijn. Mijn voeten zijn voor een vrouw groot, ik heb schoenmaat 44. Dus als ik kledingmaat 44 heb, dan heb ik dezelfde maat als mijn schoenen. Zelf had ik kledingmaat 56 en ik schommel een tijdje tussen 50 en 52.

Afvallen is theoretisch gezien simpel. Je moet meer verbranden dan je binnen krijgt. In de praktijk blijkt dat een stuk lastiger! Zo heb ik een dag en ook dagen waarop ik gezond eet, drink en beweeg en dan komt er een irritant stemmetje in mijn hoofd dat wint. Het stemmetje zegt en schreeuwt dat ik dat ene koekje, snoepje of handje chips gewoon kan eten. Wat maakt dat “ene” nou uit? Precies, dat “ene” maakt niet zoveel uit, maar bij mij word het gelijk een pak of zak! Daarna voel ik mezelf schuldig en daardoor wil ik nog meer eten. Waardoor het zinnetje “Ik word toch nooit slank” weer door mijn hoofd heen schiet. Daardoor verdwijnt ook mijn motivatie.

Waarom zou ik zo veel moeite doen om af te vallen als ik toch nooit slank word? Sporten vind ik leuk, maar ook dat maakt niet uit als het zinnetje door mijn hoofd schiet. Het liefst ga ik in een hoekje zitten met een deken over me heen, zodat niemand mij ziet. Dat werkt niet! Het zorgt er juist voor dat ik nog meer ga eten. Dat is het enige dat over blijft om te doen.

Er is iets in mij dat ondanks alles toch naar boven komt en roept: “Kom op Sandra, door gaan. Je kunt het en het gaat je lukken. Geef niet op!” Dat stemmetje wil ik vaker horen. Het stemmetje dat zegt dat ik nooit slank zal worden, moet er uit. Ik vind sporten leuk en gezond eten is lekker, dus wat is het probleem? Het probleem is het negatieve stemmetje in mijn hoofd, dat er in loop der jaren in is geslopen en steeds het gevecht won. Het wordt tijd dat het negatieve stemmetje gaat verliezen en meer ruimte geeft voor de positieve stemmetjes.

Slank zal ik misschien niet worden, maar wel fitter en vooral gezonder. Dat is voor mij belangrijker dan slank worden.

Groetjes,

Sandra

Deze blog heb ik op 9 juni 2015 geschreven