Tag: banenzwemmen

Zwemmen is soms net een vechtsport

Welkom!

Zwemmen, ik heb er een soort haatliefdes verhouding mee. Volgens mij altijd al gehad. Vroeger met zwemlessen al. Vooral op mijn rug zwemmen vond ik verschrikkelijk. Alleen maar doordat er dan iemand in het water sprong waardoor je alle spetters in je gezicht kreeg. En steeds oorontsteking na de zwemles werkte ook niet bevorderlijk.

Banen zwemmen is tegenwoordig een onderdeel van mijn sport routine. Ondanks dat ik het zo nu en dan echt heel saai vind, blijf ik het wel doen. Van muur naar muur is niet het meest spannende. Nou ja, soms moet je ‘slaommen’. Het blijkt nog best lastig te zijn voor mensen om in één baan te zwemmen. Je moet de mensen ontwijken, kinderen die alle kanten op gaan en de springplank die ze in de drukte openzetten. Als de springplank open gaat dan moeten we ritsen. Het zwembad wordt één à twee banen smaller. In het verkeer is ritsen voor meerdere mensen een opgave, maar bij het zwemmen is het nog lastiger. Vooral als het druk is kan zwemmen best gevaarlijk zijn. Ik vraag mij daarom ook af waarom ze de springplak openen als het druk is. Misschien zitten de zwemleraren te hopen op ongelukken. Hebben zij ook weer wat te doen dan alleen langs de kant zitten en kijken.
Je moet, met de springplank open, dichter bij elkaar gaan zwemmen. Heel fijn… Met als gevolg dat iemand mij per ongeluk (hoop ik) op mijn hoofd sloeg. Een ander schopte in mijn zij. Zwemmen is net een vechtsport en wegduiken is iets wat ik moet leren. Voor de afwisseling is zwemmen leuk om te doen. Krachttraining blijf ik het leukste vinden. Hoe zwaarder het wordt voor mijn spieren hoe meer ik ga lachen. Het klinkt voor de meeste waarschijnlijk raar, maar ik word vrolijk van verzuurde spieren.

Liefs,
Sandra

Please follow and like us:

Mijn gedachten tijdens zwemmen

Welkom!

Een tijd geleden heb ik een blog geschreven over mijn gedachten tijdens het wandelen wandelen. Vandaag beschrijf ik wat er door mijn hoofd gaat voor, tijdens en na het zwemmen. Wat ik hier schrijf is maar een klein deel van wat er door mijn hoofd ging.

Op zaterdag:
Morgen is het zondag en dan ga ik zwemmen. Het moet lukken om 45 minuten te zwemmen. Het is ’s avonds en ik leg alvast mijn spullen klaar. Een goed begin is het halve werk.

Zondagochtend:
Waarom zou ik gaan zwemmen? Het is zondag! De klok is een uur vooruit. Ik wil op bed blijven liggen. Ik wil een luie zondag! Voldoende goede excuses om niet te gaan. Tuurlijk Sandra, het zijn excuses en daar doen we vandaag niet aan. Zondag is zwemmen en dus gaan met die banaan.

Op weg naar het zwembad:
Zo, spullen gepakt en klaar om naar het zwembad te gaan. Het is maar 5 minuten lopen naar het zwembad. Genoeg tijd om te bedenken hoe is zo snel mogelijk van het zwemmen afkom. Iets met lui zijn. Waarom 45 minuten zwemmen? Ik vind 30 minuten meer dan genoeg. Nou ja, ik zie het wel als ik aan het zwemmen ben.

Baan 1 tot en met 15:
Zo, we zijn klaar om te gaan zwemmen. Poeh, het is best druk. Niet zeuren, ik heb de intree betaald dus ik moet zwemmen. Ik ben er nu toch. De eerste baan zit er op en ik wil het water uit. Mijn armen voelen zwaar en het water is koud.
Na zo’n 6 banen: “Die man zwemt snel”. Geen idee hoe hij dat doet, maar hij gaat echt heel snel. Heel de tijd heb ik mij wel afgevraagd waarom hij een badmuts op had. Hij had het niet nodig om zijn haar te beschermen.

Baan 16 tot en met 30:
Het eerste kwartier zwemmen zit er op. Ik kan nog makkelijk een kwartier zwemmen. Wonderbaarlijk voelen mijn armen minder zwaar aan. Zie je, het zwemmen valt best mee. Oké, het saai en het zal saai blijven. Ik doe het toch maar mooi! Ik kan dit! Zwemmen is een eitje… Yeah right!
Er komen 2 mensen zwemmen. De man legt aan de vrouw uit hoe ze moet zwemmen. Ik ving iets op over een training voor een triatlon. De man maakt een briljante opmerking die ik niet snel zal vergeten: “Je hebt maar één moment om adem te halen. Dat is als je met je hoofd boven water bent”. Echt waar joh? Ik vroeg mezelf echt even af hoe je onder water adem kan halen zonder te stikken. We zijn geen vissen en hebben geen kieuwen.

Baan 31 tot en met 45:
O nee, de springplank gaat open. Ja hoor, er komen gelijk kinderen aan om er vanaf te springen. Dat ze er vanaf springen is logisch, daar is een springplank voor. Het zou alleen erg fijn zijn als ze keken of ze kunnen springen en waar ze het beste kunnen springen. Ik zie dat ik iets meer dan een half uur heb gezwommen. En ik ben er klaar mee. Toch is er iets in dat schreeuwt dat ik makkelijk de 45 banen kan halen. Het zijn er nog maar 15! Het is rustiger in het zwembad. Meeste banen zwemmers houden het voor gezien. Dat maakt het voor mij makkelijker om op te schuiven en het gebied rond de springplank te vermijden.
Nog maar 8 banen te gaan. Waarom doe ik dit mezelf aan? Nog 8 banen! Ik ben gek dat ik dat doe. Ik had genoegen moeten nemen met 30 minuten zwemmen. Als ik 45 banen ga zwemmen dan ben ik zo’n 50 minuten bezig met dit tempo. Sneller zwemmen wil niet lukken. Armen voelen weer zwaar aan. Nog 4 banen te gaan. Ja, die 4 banen gaat wel lukken. Straks het zwembad uit! Dan komt de zwaartekracht terug.

Klaar met zwemmen:
Whoehoe, het zwemmen zit er op. Nu naar het trapje en het zwembad uit. Eenmaal uit het zwembad voelen niet alleen mijn armen heel zwaar aan, maar ook mijn benen. Douchen en spullen pakken. Wat was het nummer van mijn kastje? Eenmaal voor het kastje wist ik weer welke van mij was. Ik heb moeite om het nummer van het kastje te onthouden. Daar loop ik elke keer tegenaan. Spullen gepakt, omgekleed en naar huis gelopen.

Thuis eerst goed douchen. In het zwembad is het meer afspoelen. Ik kan er weer tegenaan. Ik ben blij dat ik heb gezwommen. Hierbij het overzicht van vandaag.

Groetjes,
Sandra



Please follow and like us: