Tag: fitness

Een sportmaatje gevonden

Welkom!

Vorige week tijdens het sporten kwam ik in gesprek met Marleen. Het begon al in de kleedkamer. Een mobiel ging af en de ringtone had iets weg van een kerstliedje. En dat met de warme dagen van afgelopen tijd. Wij gingen beide onze eigenweg. Uiteindelijk zaten wij naast elkaar en raakte wij weer aan de praat. Op de een of andere manier klikte het.

Wij hebben toen besloten om samen te gaan sporten. Dit komt neer op twee keer per week. Wij hebben vervolgens telefoonnummers uitgewisseld. Al snel kwamen wij er achter dat wij veel van elkaar in elkaar herkennen. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat het klikte. Afgelopen woensdag was de eerste keer dat wij samen gingen sporten. Wij hebben veel verschillende kracht oefeningen gedaan. Het was ook heel gezellig en het uur vloog voorbij. Tijdens het sporten praten wij wel en gaan ook door met de oefening. Het was voor beide een beetje zoeken met wat handig is om te doen.
Gelukkig heb ik een trainer die een schema heeft gemaakt voor ons. Dat werkt toch fijner dan zo ‘zoeken’ naar oefeningen.  Ik ben benieuwd wat Mark heeft bedacht. Ik kreeg een berichtje van Marleen dat het oefeningen zijn die zij niet eerder heeft gedaan, maar ik wel. Daardoor heb ik een vermoede wat er op het schema staat. Ik ken Mark langer dan vandaag J. Hij maakt altijd mijn schema’s en ook de personal trainingen op de vrijdag. Ik denk alleen maar: “Arme Marleen’. Nee hoor, het gaat goed komen. Spierpijn is fijn! Maandag gaan Marleen en ik weer samen sporten en dan zie ik het schema.

Ik merk dat het mij energie geeft om met iemand te sporten. Zo kunnen wij elkaar motiveren. De laatste tijd merkte ik dat ik het sporten een beetje zat was. Niet zat genoeg om er mee te stoppen, zo erg was het gelukkig niet. Alle kwaaltjes die ik ineens op liep werkten niet heel erg motiverend. Die zijn gelukkig weg of een stuk minder. Alleen mijn nek/schouders klagen zo nu en dan nog een beetje. Ik heb bijna vakantie en meer rust. Ik heb goede hoop dat de laatste kwaaltjes dan ok verdwijnen.

Liefs,
Sandra

Please follow and like us:

Dankbaar voor mijn trainer

Welkom!

Met sporten leer je je lichaam wel kennen. Mijn spieren hebben het zwaar gehad. Het schoot in mijn rug, althans iets wat daar op leek. Ik kon gelukkig wel alle bewegingen maken, alleen was niet elke beweging pijnloos. Van mijn rug ging het over naar mijn schouder/nek. Gelukkig zit er op de sportschool ook een fysiotherapeut waar ik snel terecht kon. Na een paar afspraken bij de fysiotherapeut gaat het een stuk beter. Een week niet sporten heeft mijn lichaam ook goed gedaan. Af en toe hebben mijn spieren rust nodig.

Eén keer in de week training nog steeds met Mark. Nou ja, hij zegt wat ik moet doen en ik doe het. Ik doe het niet altijd van harte. Soms komt hij met oefeningen waarbij ik denk: “Doe het lekker zelf” of “Hoe gek denk jij dat ik ben?”. Voordat ik het besef doe ik de oefening. Daardoor doe ik oefeningen die ik anders nooit zou doen. En sommige oefeningen blijken, hoe zwaar ze ook zijn, leuk om te doen. Zoals een oefening met touwen en zelfs een slee vooruit duwen vind ik stiekem best leuk om te doen. Al denk ik wel steeds bij die slee dat het makkelijker kan. Gewoon wielen er onder zetten en het vooruit duwen gaat veel makkelijker en sneller. Dan is het weer geen oefening. Bij die slee moet ik aan mijn fysiotherapeut denken. Want zij zei dat ze mensen die zelf trainen de slee amper gebruiken. De slee wordt vooral bij de personal trainingen gebruikt. Daar heeft ze volgens mij wel gelijk in. Als iemand die slee vooruit duwt dan staat er een trainer naast.
Ik ben Mark heel erg dankbaar voor alle trainingen. Dat laat ik niet altijd blijken. Ik weet ook dat ik zonder hem het sporten  had opgegeven. Door zijn trainingen blijft het sporten afwisselend en ik doe oefeningen die ik anders niet zou doen. Ook als ik hem iets beloof dan moet ik het ook doen. Op naar de volgende personal training!

Liefs,
Sandra

Please follow and like us:

Soms ben ik het sporten zat

Welkom!

Soms heb je van die momenten dat je het even niet ziet zitten. Waardoor je in een dip terecht komt. Die dips horen er bij. Vaak zijn duren ze bij mij één dag tot een week. Deze huidige dip duurt al zeker twee maanden.

Het sporten ben ik zat. Ook al zitten er leuke en goede momenten tussen. Ik zit niet in een goed ritme. Mijn sportritme oppakken wil niet lukken. Terwijl ik dit schrijf weet ik dat ik drie van de vier keer week sport. Dus wat is dan het probleem? Het voelt niet goed. Alles voelt heel erg als moeten. Er zijn momenten waarbij ik denk: “Ze zoeken het maar uit. Ik kap ermee”. Ik heb geen idee wie ‘ze’ zijn, want de enige die ik er mee heb dat ben ik zelf.
Terwijl ik het sporten zat ben heb ik tegelijkertijd een stemmetje in mijn hoofd dat schreeuwt dat ik door moet gaan. Dat stemmetje hoor ik het grootste deel van mijn leven. Doorzetten, doorgaan of de draad gewoon weer oppakken… Ik weet niet beter. Ook dat is best vermoeiend. Er zijn mensen die zeggen dat je het vandaag los moet laten en morgen begin je gewoon opnieuw. Tja, volgens mij is dat nog steeds doorzetten. Het is maar hoe je er naar kijkt.

In de kleedkamer op de sportschool vertelde een vrouw tegen mij dat zij door mij doorzet. Toen voelde ik mij een soort van schuldig. Het enige waar ik aan kon denken was: “Ik kap er mee”. Zij had dat niet door. Weinig mensen hebben het volgens mij door dat ik het sporten even zat ben. Toen die vrouw het tegen mij zei zat ik op het diepste punt van mijn dip. Ik heb daarna alsnog een uur gesport. Vraag mij niet hoe. Ik moest mijzelf dwingen om het schema af te gaan.
Hetzelfde heb ik ook met eten. De paprika, komkommer, wortels, sla enzovoorts komen ook aardig mijn neus uitzetten. Ik weet dat ik er weer doorheen kom. Het zou fijn zijn als het niet al te lang meer duurt. Het stemmetje van doorzetten gaat het ook nu weer winnen.

Liefs,
Sandra

Please follow and like us:

Personal Training

Welkom!

Dit word mijn eerste blog van 2018. Er was vaak iets waardoor bloggen er bij in schoot. Er is gelukkig weer meer rust en ruimte en daardoor heb ik meer tijd voor het bloggen.

De sportschool is verbouwd en het ziet er heel mooi uit. Er is een stuk bijgekomen en meer ruimte is erg fijn! Ook zijn er nieuwe dingen bijgekomen waardoor er nog meer trainingsmogelijkheden zijn. Vorige week was het weer tijd voor mijn eerste Personal Training van 2018. Er werd gelijk gebruik gemaakt van de nieuwe sportmogelijkheden. Als mijn trainer zegt dat hij iets leuks heeft bedacht voor mij, dan denk ik alleen maar aan spierpijn en HELP. Zijn definitie van ‘leuk’ en de mijne liggen niet altijd op één lijn. Nou ja, tijdens de training niet. Als ik eenmaal klaar ben met de training dan vind ik het  toch wel leuk. Ook al wil ik dat niet altijd toegeven!

Er zijn er twee nieuwe oefeningen. De ene oefening is met een core bag en de ander met een bal. Vooral de oefening met de bal vind ik een lompe oefening. Ik vind de oefening lomp, omdat de bal niet stuitert. Oke, ik weet dat het geen basketbal is, maar toch! Ik moest een bal van 10 kilo boven mijn hoofd houden en hard op de grond gooien. De bal valt als een zandzak op de grond. Vervolgens moet je de bal weer oppakken en je gooit hem weer op de grond…
  
De andere oefening was met een zak van 5 kilo. Die moest ik van mijn linker schouder omhoog duwen over mijn hoofd naar mijn rechter schouder. En dan weer terug. Dat is heel erg zwaar! Tijdens de oefeningen vraag ik mezelf regelmatig af waar ik mee bezig ben. Dan komt de verzuring in mijn spieren. Als dat gebeurd dan moet ik lachen. Op werk vertelde ik aan mijn collega’s dat ik regelmatig moet lachen als mijn spieren verzuren. Zij keken mij nogal vreemd aan. Ondertussen zouden zij wel moeten weten dat ik soms een beetje vreemd ben. Op de één of andere manier maakt de verzuring in mijn spieren mij blij. Zelfs de spierpijn die ik het weekend in mijn armen, schouders en rug had was weer fijn. Al was de spierpijn op zaterdag iets te. Mijn armen bewegen lag nogal gevoelig!

Op naar de volgende trainingen!

Liefs,
Sandra

Please follow and like us:

Sport dip

Welkom!

Dit is de tweede week dat ik in een sport dip zit. Vorige week wel een keer naar de sportschool geweest. Dat hield ik 45 minuten vol. Op dat moment was dat heel veel.

Ik merkte eerder dat ik het sporten een beetje zat begon te worden. Waar dat aan lag? Geen idee. Het is volgens mij meer een geestelijk gevecht dan lichamelijk. Terwijl mijn lichaam ook behoefte heeft aan rust. Ik ben waarschijnlijk gewoon toe aan vakantie. Ik heb nog twee weken te gaan. Dit komt voor mij neer op 8 werkdagen. Dus bijna vakantie! In mijn vakantie vind ik het juist heerlijk om te sporten. Ik kan gaan en staan wanneer ik wil.
Een sport dip hoort er helaas bij. Het komt gewoon niet uit. Gewoon gaan met die banaan. Dat lukte de afgelopen twee weken amper. Ik weet dat ik mij beter voel als ik ben gaan sporten. Iets in mij zei: “Zoek het lekker uit. Ik ben er klaar mee”. Ik was er echt klaar mee. Het sporten hoefde van mij echt niet meer. Ik wilde met alles stoppen. Het zwemmen, outdoor training, personal trainingen en zelf fitnessen. Het maakt niets meer uit. Niets doen en lui zijn leek mij heerlijk. Na werk naar huis gaan en niet sporten. Niets doen, ontspannen en mijn hoofd leeg maken. Maar ja, sporten helpt bij het ontspannen en mijn hoofd leeg maken. Hoe moeilijk kun je het jezelf soms maken!

Ik hoop snel door deze sport dip heen te komen. Het stemmetje dat zegt dat ik moet gaan sporten komt af en toe weer om de hoek kijken. Hopelijk wordt dat stemmetje steeds sterker. Ergens diep van binnen mis ik het sporten. Vanavond leg ik mijn sport spullen klaar voor morgen. Maandag is het weer een nieuwe week met nieuwe kansen.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Sportief weekje

Welkom!

Vorige week eindelijk weer eens de fiets gepakt. Het werd een rondje Den Haag – Wassenaar – Den Haag. Eerst een half uur fietsen en even een tussenstop gemaakt. Daarna weer een half uur terug. Het was lekker weer en goed te doen. De zadelpijn was lichtelijk aanwezig. Met twee dagen was het gelukkig weer weg. Het is een fijn stuk om te fietsen en buiten zijn is heerlijk. Vooral nu het steeds beter weer wordt. Het is een fijne afwisseling met zwemmen of wandelen op de zondag.

Maandag was het tijd om zelf te training in de sportschool. Als er iemand bij je staat dan ga je verder. Dat is het voordeel van de personal trainingen op de vrijdag. Ik doe regelmatig dingen waarbij ik me afvraag hoe ik dat ga doen. Ik weet ook dat hij mij geen dingen laat doen die ik echt niet aan kan. Als je zelf gaat trainen dan is de verleiding groot om toch net iets eerder te stoppen. Op het moment dat je je spieren voelt verzuren. Al zou ik dan best nog wel één of twee herhalingen kunnen doen. Als ik zelf train dan heb ik niet de behoefte om dat aan iemand te bewijzen.

theakwardyeti.com

Dinsdag was de outdoor training. Normaal is die op de woensdag. Ik merkte wel dat drie dagen na elkaar sporten wel veel was voor mijn lichaam. Ik miste een rustdag. Gelukkig mocht ik woensdag en donderdag lekker rustig aan doen. De outdoor training was weer leuk. Krachttraining blijf ik leuker vinden dan cardio. Dat merk ik tijdens de outdoor training heel goed. Bij kracht heb ik het gevoel dat ik iets doe. Bij cardio vraag ik mezelf voornamelijk af wat ik aan het doen ben en waarom ik dit mezelf aan doe. Dit heb ik ook bij de personal trainingen. Als het er op zit dan ben ik weer blij, trots dat het gelukt is en kijk ik weer uit naar volgende week.
 Vrijdag tijdens de personal training werd ik misselijk en een beetje draaierig. Het zakte gelukkig heel snel en kon ik verder met de oefening. Het hoort er af en toe bij. Niet te vaak. Eén keer per jaar is meer dan genoeg. Zondag ga ik zwemmen, fietsen of wandelen. Dat laat ik van het weer afhangen.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Outdoor Training

Welkom!

Afgelopen woensdag voor het eerst meegedaan met een outdoor training van Boostyourbody. Het was echt pittig om te doen. Heel dag was het slecht weer. Gelukkig was het ’s avonds droog. Alleen stond er wel veel wind en was het daardoor koud. Als de training eenmaal begint dan krijg je het vanzelf warm.

De warming-up voelde aan als een gehele training. Die was voor mij al zwaar en dat was nog maar het begin. Al snel hoorde ik de zin: “Wat doe je jezelf toch aan?” door mijn hoofd gaan. Ik was toch wel nieuwsgierig naar de rest van de training. Er werd een circuit klaar gezet. Verschillende oefeningen en allemaal de duur van een minuut. Eerst werd er uitgelegd welke oefening je waar moest doen. Op het moment dat ze het uitleggen ziet het er simpel uit. Dan komt het moment dat je het zelf moet doen. En een minuut duurt dan heel lang. Vooral de laatste 10 seconden! Die duren heel lang. Het circuit bestaat uit 2 rondes. Tussen de rondes in was er gelukkig een pauze. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een pauze en de mogelijkheid om water te drinken. Ik was gesloopt en dan moet ik nog een ronde…

Door een afwijking in mijn rechter heup kan ik een paar bewegingen niet maken. Daarentegen kan ik ook weer bewegingen met mijn rechter heup die de meeste mensen niet kunnen. Dat was gelukkig geen probleem. Ze hadden voor alles een andere optie. Ik stond er zelf van te kijken dat ik zo veel kon doen. Door o.a. de personal trainingen merk ik dat mijn rechterbeen sterker wordt en bepaalde oefeningen aan kan.

Na de 2e ronde was het nog niet afgelopen. Ze hadden bedacht om in een cirkel te gaan staan en 4 verschillende oefeningen te doen van 30 seconden. Ook in 2 rondes. Deze 30 seconden leken nog langer te duren dan de minuut per oefening van de het circuit. Aan het einde hadden ze een wedstrijdje bedacht. Soort van Koningsspelen. Het was allemaal heel leuk gedaan en zeker voor herhaling vatbaar. Oke, ik geef toe dat ik dat pas na de cooling-down dacht. Ik heb een 10 rittenkaart. De eerste zit er op en nog 9 trainingen te gaan.

Donderdag voelde ik de training heel goed. Ik heb zelfs spierpijn in mijn kuiten. Een plek waar ik nog niet eerder spierpijn heb gehad. Verder voel ik vooral mijn rug, schouders en armen. Woensdag mag ik weer.

Nog even een actiefoto van de training.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Sporten en wandelen

Welkom

Na een tijd ziek te zijn geweest gaat het nu eindelijk echt de goede kant op. De middenoorontsteking was erg hardnekkig. Vooral de duizeligheid die daarbij kwam kijken was niet fijn. Het hoort er allemaal bij volgens de huisarts. Het enige wat ik kon doen was de neusspray die ik eerder had gekregen blijven gebruiken. Verder hopen dat het snel overgaat. Sinds december ben ik al aan het kwakkelen en het is nu februari.

Sporten:
Vorige week het sporten wéér opgepakt. Het is weer wennen. Vrijdag was het tijd voor een personal training. Ik weet nog heel goed dat het op vrijdag 30 december heel slecht ging. Ik werd wakker met spierpijn. Ik had de hoop dat het weg zou gaan als ik in beweging kwam. Helaas, het werd erger. Het trainen was zwaar, heel zwaar. Daarna werd ik weer ziek. Afgelopen vrijdag ging het gelukkig goed. Eindelijk kon ik met de touwen (battle ropes) aan de slag. Eén van de weinige oefeningen die ik leuk vind. Vraag me niet waarom. Mijn tong hangt op mijn hielen en mijn armen hebben het zwaar. En toch vind ik het een fijne oefening. De minst fijne oefening vind ik de crosstrainer aan het einde. Al ging het vrijdag goed.
battle ropes
Wandelen:
Tja wandelen. Nog steeds niet mijn hobby. Door mijn oor mag ik nog niet zwemmen. Hopelijk krijg ik volgende week groenlicht voor het zwemmen. Dus vandaag wandelen door het Haagse Bos. Niet dat ik wilde, maar belofte maakt schuld. Eén tip als je ooit gaat trainen met een personal trainer: “beloof hem/haar niets”. Ik weet dat hij het goed bedoeld en dat ik gewoon moet gaan. Het is zelf zo dat vanmorgen de zin: “Zondag wandelen” door mijn hoofd ging. Het moet niet gekker worden. Als ik thuis aankom dan ben ik blij dat ik dat rondje heb gelopen.
Bij thuiskomst gaf mijn activity tracker aan dat ik mijn stappen doel voor vandaag had behaald. Erg fijn om die aan het begin van de middag te behalen. Dan mag ik de rest van de dag rustig aan doen :-).

Mijn rondje door het Haagse Bos:
haagse-bos-1 haagse-bos-2 haagse-bos-3

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Nieuw jaar

Welkom!

Er is weer een jaar voorbij! 2016 onthoud ik vooral als het jaar waarin ik ziek was. Ik heb elke bacterie en virus dat er was gehad. Ik ben in jaren niet zo vaak ziek geweest met de griep. Hopelijk betekent dit dat ik er voor de komende jaren weer vanaf ben.
Oud & nieuw was daardoor voor mij niet heel erg gezellig. Zaterdag lag ik om 20.00 uur op bed en zondag werd ik om 7.00 uur wakker. Ik heb niets meegekregen. Ik had nog even de hoop dat ik rond middernacht wakker zou worden van al het vuurwerk. Ik heb er doorheen geslapen. Mijn lichaam had het nodig.

Op instagram zag ik het volgende plaatje voorbij komen.
ideeen-pot
Ik vind het een heel leuk idee. Elke week opschrijven wat er goed is gegaan. Dit stop je in een pot en op 31 december 2017 open je deze en lees je dit terug. Je hoeft het niet bij één keer in de week te houden. Elke keer als er iets goed is gegaan of iets waar je trots op bent schrijf je op en stop je in de pot.

Studie
In februari 2017 is het tijd om examen te doen voor Mental Coach. Het komt steeds dichterbij. Ik moet nog veel leren. Er gaat altijd meer tijd in een studie zitten dan je denkt. Het zijn de bekende laatste loodjes.

Sporten
In 2017 ga ik gewoon weer verder met sporten. Ik wil met een groepsles mee gaan doen. Voor de verandering. Cardio en kracht in de fitness ruimte blijft zo hetzelfde. Door één keer per week naar een groepsles te gaan blijft het leuk. Op de vrijdag is het nog steeds tijd voor de personal training. De trainingen zijn zwaar. Ik ga wel met een goed gevoel naar huis. Ondanks de momenten tijdens de training waarop ik mij afvraag waarom ik dit doe! Dat is iets wat er bij zal blijven horen. De personal trainer moet er voor zorgen dat je uitgedaagd blijft en daar zorgt hij zeker voor.
Hopelijk ben ik snel weer hersteld om het trainen weer op te pakken.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Personal trainer

Welkom!

Personal Trainers! Ze zijn aardig, maar soms ook heel erg irritant. Ik train al een geruime tijd met een trainer en ik vind het leuk. Vooral op het moment dat de training er op zit en ik naar huis mag vind ik geweldig!

Elke vrijdagochtend mag ik trainen. We beginnen met de warming-up, daarna door met krachttraining en we sluiten af met cardio. De krachttraining vind ik zelf het leukste. Er zitten zware oefeningen tussen. Er zijn momenten waarop ik mij afvraag of de trainer gek is geworden. Hij pakt gewichten waarbij ik twijfel of ik het wel aan kan. Hoe weet ik niet, maar het lukt.

rise-and-shine
Soms als een oefening erg zwaar wordt of ik voel mijn spieren verzuren dan moet ik lachen. Al is dat niet altijd handig. Mijn concentratie/focus is dan weg. Dit gebeurde laatst bij een oefening voor  de triceps. Ineens sloeg de verzuring toe en ik moest nog 2 of 3 herhalingen. Door het verzuren schoot ik in de lach.

quote Cardio, in mijn geval de crosstrainer vind ik het minst leuke om te doen. Het schijnt goed te zijn, maar zo ervaar ik het niet. Op dit moment bestaat de crosstrainer uit 30 seconden ‘rustig’ en 30 seconden snel. Dat zo’n 15 minuten lang. De 30 seconden rustig zijn zo voorbij en de 30 seconden snel lijkt wel 5 minuten te duren. Steeds als ik enigszins op adem ben dan moet ik weer snel.  Voordeel is wel dat ik bij deze oefening amper kan nadenken, want dan zou het nog zwaarder zijn voor mij. Iets niet leuk vinden en dan 1001 redenen bedenken waarom het niet leuk is maakt de training alleen maar zwaarder. Trainen is niet alleen lichamelijk, maar ook op mentaal gebied gebeurd er veel. Soms is het meer een geestelijke strijdt dan lichamelijk.

Als  het uur voorbij is dan ben ik heel erg blij! Ik heb het toch weer mooi gedaan.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us: