Tag: motivatie

Mijn gedachten tijdens zwemmen

Welkom!

Een tijd geleden heb ik een blog geschreven over mijn gedachten tijdens het wandelen wandelen. Vandaag beschrijf ik wat er door mijn hoofd gaat voor, tijdens en na het zwemmen. Wat ik hier schrijf is maar een klein deel van wat er door mijn hoofd ging.

Op zaterdag:
Morgen is het zondag en dan ga ik zwemmen. Het moet lukken om 45 minuten te zwemmen. Het is ’s avonds en ik leg alvast mijn spullen klaar. Een goed begin is het halve werk.

Zondagochtend:
Waarom zou ik gaan zwemmen? Het is zondag! De klok is een uur vooruit. Ik wil op bed blijven liggen. Ik wil een luie zondag! Voldoende goede excuses om niet te gaan. Tuurlijk Sandra, het zijn excuses en daar doen we vandaag niet aan. Zondag is zwemmen en dus gaan met die banaan.

Op weg naar het zwembad:
Zo, spullen gepakt en klaar om naar het zwembad te gaan. Het is maar 5 minuten lopen naar het zwembad. Genoeg tijd om te bedenken hoe is zo snel mogelijk van het zwemmen afkom. Iets met lui zijn. Waarom 45 minuten zwemmen? Ik vind 30 minuten meer dan genoeg. Nou ja, ik zie het wel als ik aan het zwemmen ben.

Baan 1 tot en met 15:
Zo, we zijn klaar om te gaan zwemmen. Poeh, het is best druk. Niet zeuren, ik heb de intree betaald dus ik moet zwemmen. Ik ben er nu toch. De eerste baan zit er op en ik wil het water uit. Mijn armen voelen zwaar en het water is koud.
Na zo’n 6 banen: “Die man zwemt snel”. Geen idee hoe hij dat doet, maar hij gaat echt heel snel. Heel de tijd heb ik mij wel afgevraagd waarom hij een badmuts op had. Hij had het niet nodig om zijn haar te beschermen.

Baan 16 tot en met 30:
Het eerste kwartier zwemmen zit er op. Ik kan nog makkelijk een kwartier zwemmen. Wonderbaarlijk voelen mijn armen minder zwaar aan. Zie je, het zwemmen valt best mee. Oké, het saai en het zal saai blijven. Ik doe het toch maar mooi! Ik kan dit! Zwemmen is een eitje… Yeah right!
Er komen 2 mensen zwemmen. De man legt aan de vrouw uit hoe ze moet zwemmen. Ik ving iets op over een training voor een triatlon. De man maakt een briljante opmerking die ik niet snel zal vergeten: “Je hebt maar één moment om adem te halen. Dat is als je met je hoofd boven water bent”. Echt waar joh? Ik vroeg mezelf echt even af hoe je onder water adem kan halen zonder te stikken. We zijn geen vissen en hebben geen kieuwen.

Baan 31 tot en met 45:
O nee, de springplank gaat open. Ja hoor, er komen gelijk kinderen aan om er vanaf te springen. Dat ze er vanaf springen is logisch, daar is een springplank voor. Het zou alleen erg fijn zijn als ze keken of ze kunnen springen en waar ze het beste kunnen springen. Ik zie dat ik iets meer dan een half uur heb gezwommen. En ik ben er klaar mee. Toch is er iets in dat schreeuwt dat ik makkelijk de 45 banen kan halen. Het zijn er nog maar 15! Het is rustiger in het zwembad. Meeste banen zwemmers houden het voor gezien. Dat maakt het voor mij makkelijker om op te schuiven en het gebied rond de springplank te vermijden.
Nog maar 8 banen te gaan. Waarom doe ik dit mezelf aan? Nog 8 banen! Ik ben gek dat ik dat doe. Ik had genoegen moeten nemen met 30 minuten zwemmen. Als ik 45 banen ga zwemmen dan ben ik zo’n 50 minuten bezig met dit tempo. Sneller zwemmen wil niet lukken. Armen voelen weer zwaar aan. Nog 4 banen te gaan. Ja, die 4 banen gaat wel lukken. Straks het zwembad uit! Dan komt de zwaartekracht terug.

Klaar met zwemmen:
Whoehoe, het zwemmen zit er op. Nu naar het trapje en het zwembad uit. Eenmaal uit het zwembad voelen niet alleen mijn armen heel zwaar aan, maar ook mijn benen. Douchen en spullen pakken. Wat was het nummer van mijn kastje? Eenmaal voor het kastje wist ik weer welke van mij was. Ik heb moeite om het nummer van het kastje te onthouden. Daar loop ik elke keer tegenaan. Spullen gepakt, omgekleed en naar huis gelopen.

Thuis eerst goed douchen. In het zwembad is het meer afspoelen. Ik kan er weer tegenaan. Ik ben blij dat ik heb gezwommen. Hierbij het overzicht van vandaag.

Groetjes,
Sandra



Please follow and like us:

Zondag is zwemmen

Welkom!

Soms heb je een dag of dagen waarop je motivatie om iets te doen ver te zoeken is. Vandaag heb ik zo’n dag. Afgelopen nacht werd ik heel vaak wakker. Toen het eenmaal tijd was om op te staan was ik moe. Daardoor totaal geen zin om te gaan zwemmen. Zondag is zwemmen. Daardoor moest ik wel. Zin of geen zin.
 Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het liefst had ik een luie, zeer luie dag. Uiteindelijk toch mijn spullen gepakt en naar het zwembad gegaan. Zwembad Overbosch is op 5 minuten lopen van mijn huis. Ik ben er zo. Het er naar toe gaan was niet eens het probleem. Het omkleden en daadwerkelijk gaan zwemmen was een ding.

Douchen en hup het water in! Het was drukker dan vorige week. Dat maakt het zwemmen er niet leuker op. Het zou fijn zijn als iedereen in z’n eigen baan bleef zwemmen. Vandaag bleek dat meerdere mensen daar moeite mee hadden. Voor ik naar het zwembad ging had ik voor mijzelf besloten dat ik 30 minuten zou gaan zwemmen. Die 30 minuten zijn te overzien. Met 30 minuten verbrand ik zo’n 1.000 kcal. Het enige ‘voordeel’ van te zwaar is dat je meer calorieën verbrandt.

TomTomSports

Na 4 banen moest ik mijzelf moed in praten om door te gaan. Ik had zo geen zin. Ik was liever lui dan moe. Ik ben op dit moment nog steeds liever lui dan moe. Tijdens het zwemmen begon ik mij te ergeren aan anderen die aan het zwemmen waren. Geen specifieke reden, alleen maar dat ze in de weg zaten. Het is voor sommige mensen een opgave op van muur naar muur in één rechte lijn te zwemmen. Het ergeren aan anderen heeft wel geholpen. Daardoor ging het zwemmen makkelijker. Ik dacht niet meer aan het aantal banen of hoe lang ik al bezig was. Ik had het druk met ergeren. Als het werkt dan moet je daar gebruik van maken.
Na een tijdje had ik genoeg van het zwemmen. Ik keek op mijn activity tracker en ik zag dat ik 40 banen had gezwommen en ik was 45 minuten bezig. Een mooi moment om te stoppen met zwemmen. Had ik meer kunnen zwemmen? Dat weet ik wel zeker. Lichamelijk had ik zeker een uur kunnen zwemmen. Waarschijnlijk zelfs meer dan een uur. Mentaal was het klaar. Ik ging voor 30 minuten en het waren 45 minuten geworden. Een heel goed excuus om te stoppen met zwemmen. Op weg naar huis ben ik blij dat ik heb gezwommen en ook trots dat ik het 45 minuten heb volgehouden.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Afvallen wil niet

Welkom!

In mijn vorige blog schreef ik over de fysiotherapeut. Ik ben overgestapt naar een ander. Soms klikt het niet en dat was nu het geval. Ik heb bij deze nieuwe fysiotherapeut meer vertrouwen. Zo bleek ook dat ik last heb van Shin Spint.

Shin Splint

Mensen die aan hardlopen doen zullen  het denk ik wel herkennen. Ondanks dat ik het niet van het hardlopen heb. Het enige wat ik kan zeggen is dat het je scheenbeen heel veel pijn doet! Dus lopen is momenteel erg lastig. De ene keer kan ik 30 minuten zonder pijn lopen en de andere keer heb ik na 5 minuten al last. Ook heb ik nog last van mijn heup/bekken. Ik heb een andere stoel op werk. Deze zit beter, maar is nog niet geweldig. Dat moet ik aankomende week bespreken. Ik zou deze stoel twee weken testen.

Afvallen
Het afvallen wil momenteel niet lukken. Ik ben in de fase beland dat ik er even klaar mee ben. Terwijl ik dit schrijf besef ik dat ik de draad weer aan het oppakken ben. Ik ben een salade met gegrilde groeten aan het voorbereiden. Na het afwegen van mijn eten, meer eiwitten en minder koolhydraten en wat al niet meer, wil het even niet lukken. Afgelopen week bleek dat mijn vetpercentage omlaag was en spiermassa omhoog. Beide positief, maar mijn gewicht zakt niet. Er was zelfs iets bij. Dat is heel frustrerend. Daardoor had ik echt een dip te pakken. Het afvallen hoefde voor mij niet meer. Ik was er klaar mee! Totdat de volgende dag het stemmetje in mij zei dat ik gewoon door moet gaan. Doorzetten lijkt wel mijn levensmotto! Bij de pakken neer gaan zitten werkt ook niet. Het is een lange weg die ik te gaan heb. Ik besef heel goed dat het steeds met vallen en op staan gaat. Alleen heb ik nu het gevoel dat ik een berg blijf afrollen en het einde is nog niet inzicht.
ik zal

Hoe moeilijk het momenteel ook voelt, ik ga weer door!!!

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Sporten

Welkom!

Nieuwe baan:
De eerste week van januari zit er op! Het was een drukke week, vooral op werkgebied. Maandag 4 januari was mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe werkgever. Mensen inwerken vond ik zelf altijd leuk en het gaf mij energie. Nu ben ik diegene die ingewerkt moet worden en dat vreet aardig wat energie. Je wilt de namen onthouden van alle mensen en er werken heel veel mensen! Dat is al een opgave. De namen van de mensen uit mijn team weet ik redelijk! Soms heb ik even de twijfel of ik de juiste naam bij de juiste persoon heb. Dat komt wel goed.

New Job

De systemen leren kennen wordt een uitdaging, maar daar krijgen wij gelukkig trainingen in. Als ik zie hoe snel de mensen nu klikken en doen, dan vraag ik mijzelf af of ik het ooit ga leren. Dat zeiden de mensen ook toen zij hier net kwamen werken. Door alle indrukken ging ik vermoeid naar huis en een keer zelfs met hoofdpijn. Het gaat allemaal goed komen!

Sporten:
Het sporten moet ik vanaf maandag weer gewoon op maandag, woensdag en vrijdag doen. Afgelopen week heb ik alleen maandag en vrijdag gesport. Die woensdag was de dag dat ik hondsmoe en met hoofdpijn thuis kwam. Sporten bestond toen even niet voor mij! Ik wist niet hoe ik dat moest doen.

Afgelopen vrijdag mocht ik weer trainen met Mark. Nou ja, ik ben nog steeds diegene die sport en hij staat er bij. Terwijl ik weer op adem probeer te komen, staat hij er een beetje bij te lachen. Hij lacht altijd alleen op zo´n moment voelt het even minder fijn. Aan de andere kant vervloek ik hem ook regelmatig. Vooral als hij zegt 10 herhalingen en je nummer 10 doet en hij heel leuk zegt: “Doe er nog maar 2”. Terwijl ik mijn armen of benen niet eens meer voel! Dat houdt weer in dat ik de volgende dag mijn armen of benen heel goed voel. Spierpijn is fijn!

burn

Soms zijn er momenten (vooral als ik met Mark train) waarop ik denk: “Waarom doe ik dit mezelf aan?’. Zodra het 15 tot 20 minuten na de training is dan denk ik weer: “Zou zo nog een uur kunnen sporten”. Aan de ene kant vervloek ik sporten en aan de andere kant vind ik het juist weer heerlijk. Er zit een steekje los bij mij, dat kan niet anders!

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Een nieuw jaar

Welkom!

Het nieuwe jaar is begonnen. Tijd voor goede voornemens. Nou ja, ik noem ze doelen! Een voornemen blijft een voornemen en naar een doel kun je werken. Althans dat is wel de bedoeling!

Mijn belangrijkste doelen voor 2016:
– 3 gezonde hoofdmaaltijden per dag en 2 tot 3 gezonde tussendoortjes.
– Zelf koken (zonder zakjes en pakjes) en nieuwe recepten uitproberen.
– 3 keer per week sporten.
– Ik heb mijn diploma tot Gewichtsconsulent en Voedingsdeskundige behaald en daar wil ik iets mee gaan doen.
– Regelmatig bloggen over mijn eigen traject rondom afvallen.
– Examen doen voor mijn opleiding tot Mental Coach.

Dit zijn de doelen die voor mij boven aan mijn lijstje staan om aan te werken. Waarbij gezond eten met stip op één staat. Dat is altijd mijn grootste struikelblok geweest. In 2016 wil ik daar vanaf. Gezond eten kan ik en ik ga het doen!!!

Voor mij helpt het om dingen visueel te maken. Zo wil ik met behulp van een kalender en stickers bij houden of het goed gaat of niet. Als ik een keer een (vr)eetbui heb dan blijft dat heel lang hangen, terwijl de rest van de week wel goed ging. Dit is wat ik bij ga houden:

image

Op deze manier hoop ik mijzelf gemotiveerd te houden en overzicht te krijgen in wanneer het minder of juist heel goed gaat. Ik hoop op veel groene stickertjes!

Groetjes,
Sandra

 

Please follow and like us:

December update

Welkom!

Het is even geleden dat ik iets heb geschreven. Dit had te maakte met drukte. Er is in een korte tijd een hoop gebeurd.

Kaakchirurg:

Op 19 november 2015 schreef ik en blog over angst voor de tandarts en kaakchirurg. Op woensdag 9 december had ik een afspraak bij de kaakchirurg om mijn verstandkies te laten trekken. Dit is niet gelukt! Ik heb er van alles aan gedaan om van mijn angst af te komen en het gevoel van spugen als de kaakchirurg met een spiegeltje bij mijn verstandkies komt. Ik heb er hypnose voor gehad, homeopathische kalmeringspillen, ontspanningsoefeningen en valium. Daardoor ging ik voor het eerst rustig het ziekenhuis in. Dat was al winst voor mij. Eenmaal op de juiste verdieping aangekomen, heb ik mij gemeld bij de balie. Ik mocht gelijk een foto laten maken. Het enige van heel het bezoek dat ik niet eng vond. De tandarts kan ook geen foto’s maken, want ook dan ga ik over mijn nek en moet ik naar het ziekenhuis voor foto’s. Dit was nog appeltje eitje!88ea205cf598bd7fff201e58dce2c091

De foto was klaar en ik mocht gelijk door naar de kaakchirurg. Hij stelde zich voor, maar door de valium heb ik niet veel meegekregen. Ik mocht gelijk op de stoel gaan zitten en voor ik dat deed stoten ik mijn hoofd tegen de lamp die hij gebruikt. Stoel ging achter over en tot zo ver ging alles goed. Toen ging de kaakchirurg met een spiegeltje in mijn mond kijken. Dat gaat goed tot hij bij mijn verstandkies komt en de kies daar net voor. De kaakchirurg nam de tijd en probeerde nog het e.e.a. om mij er doorheen te helpen. Na de 3e poging stopte hij er mee. Ik ben één van de weinige mensen die extreem last heeft van het spuugreflex. Vervolgens heeft hij verteld over narcose en wachtlijst. Door de valium is dat alles wat ik heb onthouden. Aankomende week heb ik even contact om het nog een keer door te nemen. Gelukkig heb ik nog geen last van mijn kies. Toen mocht ik opstaan en stoten ik weer mijn hoofd tegen de lamp. Misschien had ik iets harder moeten stoten, zodat ik buiten bewustzijn was en hij die kies als nog kon trekken.

Nieuwe baan:

Op 2 december kwam het goede nieuws dat ik ben aangenomen. Het voelt wel een beetje vreemd om na bijna 9 jaar afscheid te nemen van de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI). Ik heb in die jaren op leuke en soms minder leuke plekken gewerkt, waardoor ik een hoop heb gezien, gedaan en vooral geleerd. Ook heb ik veel leuke mensen leren kennen. Mijn functie is door de bezuinigingen komen te vervallen, waardoor ik in het van werk naar werk traject zit. Daar ben ik nu ook bijna van af! Ik heb heel veel zin om in januari te beginnen bij Binnenlandse Zaken. Vrijdag 18 december 2015 is mijn laatste werkdag bij DJI. Gaat heel snel nu! Het zijn voor mij nog maar 4 werkdagen.

f08528634735be7834d531c840bb3e11

Doelen van november en doelen voor december:

Op 1 november 2015 schreef een blog over mijn doelen voor november. Met deze doelen is het wisselend gegaan.

Het water drinken gaat mij redelijk af. Ik drink een liter water per dag en dan nog koffie en thee. Daardoor kom ik wel aan de 1,5 tot 2 liter op een dag, maar dat was niet mijn doel. Meer rauwkost/groenten eten gaat de ene dag beter dan de ander. Mede hierom heb ik besloten om deze 2 doelen ook aan te houden in december. December is een rommelige maand en nieuwe doelen te bedenken en uit te voeren werd lastig. De 2 gestelde doelen van november heb ik ook nog niet onder de knie en dat hoop ik wel eind december te hebben.

eac36725e2cd64f84016a84aaa48fe9a

Wat mij opviel was dat het voor mij niet uitmaakt of ik mijn doelen SMART beschrijf of niet. Mijn doel om 1,5 liter water per dag te drinken had ik uitgeschreven, maar daar heb ik mij niet aangehouden. Voor het meer eten van rauwkost/groenten had ik niets uitgeschreven en dat verloopt hetzelfde. Ik merk zelf geen verschil of ik iets SMART uitschrijf of niet. Ik moet het gewoon doen. Als ik iets voor mijzelf ga vastleggen dan voelt het te veel als druk en nu voelde ik ook wel druk, maar minder en anders. Ik weet niet hoe ik dit goed moet omschrijven. Het belangrijkste voor mij is het maken van doelen en of ik die op manier A of B doe maakt niet, zolang ik er maar aan werk! Ondertussen denk ik wel na over doelen voor de maand januari.

Groetjes,

Sandra

Please follow and like us:

Waarom?

Welkom!

Een tijd lang twijfel ik of ik deze blog zou plaatsen. Vervolgens heb ik een deal met mijzelf gesloten. Als zo iets weer voor zou komen dan plaats ik hem. Dat is nu het geval. Het gebeurde weer op zondag.

Waarom? Dit is iets wat ik mijzelf al een paar uur afvraag. Waarom heb ik te veel en verkeerd gegeten? Waar gaat het mis? Waarom laat ik dit gebeuren? In dit geval gaat het om 4 witte zachte bolletjes, op elk bolletje een frikadel en natuurlijk een klodder mayonaise. Met als gevolg dat ik nu nog steeds misselijk ben. Ik ga zo precies mogelijk beschrijven hoe dit is gebeurd.

overeating

Vanmorgen lekker uit kunnen slapen en ik heb zondag altijd een rustig dagje. De was doen, stofzuigen, dweilen, gewoon een beetje rommelen in huis. Op het moment dat ik ’s middags na de lunch tv kijk komt er ineens een stemmetje dat zegt: “hm, ik heb trek in: chips, chocolade, koek, pizza, patat, snacks, het maakt niet uit wat als het maar lekker is”. Dat zakt even weg en dan komt het stemmetje weer en die heeft besloten dat het een zacht wit bolletje met een frikadel en mayonaise moet worden. Ik heb een stemmetje dat echt nadenkt over wat hij wil. Ik heb niets in huis en ik moet het halen. Nadeel is dat tegenwoordig alle supermarkten elke dag open zijn en het dus makkelijk is om iets te halen. Op de naar de supermarkt.

Terwijl ik naar de auto loop (supermarkt zit op loopafstand, maar dat duurt te lang) om naar de supermarkt te rijden komt er een ander stemmetje op zetten: “San, doe het niet! Rij niet naar de supermarkt en ga gewoon terug naar binnen”. Voor ik het besef sta ik geparkeerd bij de supermarkt en naar binnen liep. Iets in mij is sterker dan het goede stemmetje. Eenmaal binnen komt weer het goede stemmetje: San, doe het nou niet, ga gewoon naar huis!”. Tja, daar stond ik bij de kassa met een zak met willetje bolletjes, een pot mayonaise en een pak met 5 frikadellen. Terwijl ik een pan met olie warm maak (ik heb geen frituurpan, maar voor alles is een oplossing te bedenken) en 4 frikadellen bak, komt weer het goede eat your life awaystemmetje dat ondertussen naar mij begint te schreeuwen: “San, gooi het gewoon weg. Niet opeten!”. De 5e frikadel heb ik weg gegooid, want die paste niet in de pan. De andere 4 heb ik gebakken en de broodjes met mayonaise liggen klaar. Dus hop met mijn bord naar de woonkamer. De eerste 2 broodjes kreeg ik met gemak weg. Bij de 3e begon mijn maag al te draaien en van het 4e broodje moest ik toch een hap nemen. Die heb ik uiteindelijk weg gegooid. Ondertussen ben ik al een uurtje of 2 misselijk en voel ik me beroerd. Het gekke is dat ik niet eens weet of ik mij nu schuldig voel. Ik vind het vooral zonde, want wat ik ben ik mee opgeschoten? Helemaal niets! Ik ben eerder een stap terug dan een stap vooruit.

Het goede stemmetje negeer ik, terwijl die luid en duidelijk aanwezig was en het slechte stemmetje volg ik als een mak lammetje. Als ik terug kijk dan begrijp ik niet dat ik niet naar het goede stemmetje heb geluisterd. Iets in mij weet dat het niet goed is en toch moet het. Het is op dit moment nog te sterk.

Groetjes,
Sandra

Please follow and like us:

Naar de sportschool gaan

Welkom!

De meeste mensen zullen dit wel herkennen. Je weet dat je moet sporten, maar iets in jou bedenkt 1001 redenen om niet te gaan. Terwijl je ook beseft dat als je eenmaal op de sportschool bent het geen probleem is en je zo heel het schema afwerkt. De “reis” naar de sportschool is soms heel erg lastig. Ik doe er tussen de 10 en 15 minuten over om op de sportschool te komen. Qua tijd valt het mee en toch voelt het soms of het aan de andere kant van Nederland ligt.

Ikme against myself vraag mijzelf weleens af waar dat gevoel vandaan komt. De sfeer op de sportschool is goed en zodra ik daar aankom is het gevoel weg. Toch zijn er momenten dat ik mijzelf naar de sportschool moet slepen. Heel mijn lichaam voelt zwaar en de drang om niet te gaan wordt daarmee groter en groter. De gedachte van: “Morgen is er weer een dag” ligt op de loer. Het is op dat soort momenten heel erg lastig om toch te gaan. Soms helpt het om met mijzelf een afspraak te maken. Door bijvoorbeeld maar 30 minuten te sporten, want ik weet ook dat als ik eenmaal bezig ben ik een uur blijf.

Toch zijn er momenten dat ik mijzelf niet over kan halen om te gaan. Gelukkig heb ik deze momenten niet vaak, maar ze zijn er wel. Als ik niet ga sporten en er later op de avond op terug blik dan besef ik weer dat ik gewoon had kunnen gaan. Het is niet zo dat ik er geen tijd voor had. Ik hou er juist rekening mee. Het is meer een kwestie van “liever lui dan moe”. workouthowgoodyoufeelIets anders kan ik er niet van maken. Als ik niet ga terwijl ik had voorgenomen om wel te gaan, dan voel ik mij achteraf schuldig voor het niet gaan. Dus niet gaan sporten geeft een negatieve lading terwijl wel sporten een positieve lading geeft. Na het sporten ga ik altijd met een goed gevoel naar huis.

Het heeft voornamelijk te maken met het “gesprek” dat ik met mijzelf voer. Als het positieve stemmetje wint dan ga ik naar de sportschool en als het negatieve stemmetje wint dan blijf ik thuis. Als ik thuis blijf dan raak ik geïrriteerd, omdat er niets op tv is. Toch blijf ik dan als nog thuis en zap ik langs alle zenders om continu de bevestiging te krijgen dat er geen zak op tv is en ik beter naar de sportschool had kunnen gaan. Ik weet het, ik maak het mijzelf vooral lastig terwijl het niet nodig is.

De eerst volgende keer als ik 1001 reden heb bedacht om niet te gaan sporten moet ik gewoon gaan. Dat is het enige wat ik kan doen om dit te doorbreken.

Groetjes,

Sandra

Please follow and like us: